tag:blogger.com,1999:blog-17331039830493232362011-11-03T15:44:38.682+05:30sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.comBlogger121100tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-87526230578265848692010-02-09T13:55:00.001+05:302010-02-09T14:00:18.014+05:30എന്താണു പാരായണം?<br />ഗീതയോ,ബൈബിളോ,ഖുര്‍-ആനോ എന്തുമാകട്ടേ..<br /><br />വെറുതെ അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂട്ടി വായിക്കുന്നതോ?..<br />അര്‍ത്ഥമറിയാതെ പുലമ്പുന്നതോ?..<br />വായും ചെവിയും മനസും ഒന്നിക്കാത്തിടത്തോളം എന്തു ഗുണം?<br /><br />എന്തു നേടി ഈ പാരായണം കൊണ്ട്?<br />നന്നായോ ഈ ലോകം? തെറ്റുകളില്‍ നിന്നും തെറ്റുകളിലേക്കല്ലാതെ<br /><br />എന്തിനിതെല്ലാം...<br />വായില്‍ മഹത്‌വചനങ്ങളും മനസില്‍ കാപട്യവുമായി..<br />ഭക്തനെന്നു മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനോ?..<br />അതോ വെറും മൌത്ത് എക്സര്‍സൈസോ?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-8752623057826584869?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-40803170547331704052009-12-06T22:48:00.002+05:302009-12-06T22:56:51.910+05:30ഒരു ഗൌളിയെ ഒരിക്കലും ഇത്രത്തോളം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ല. പക്ഷേ അസാധാരണമായ എന്തോ ഒന്ന് അതിനുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കണം, ഇരുണ്ടു തടിച്ച ശരീരവും വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞ കൈകാലുകളും ചേര്‍ച്ചയില്ലാത്ത വാലും.<br /><br />അവലക്ഷണം പിടിച്ച അതിനെ ആട്ടിയോടിക്കാന്‍ പരമാവധി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഓരോ തവണയും അത് തിരിച്ചു വരുകയായിരുന്നു. അത് ഇരപിടിക്കുന്നത് ഒരിക്കല്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല, പുതുമഴയില്‍ ജീവനെടുക്കുന്ന ശലഭങ്ങള്‍ ഏറെയുണ്ടായിട്ടും.<br /><br />ഓഫീസിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ എന്നെ യാത്രയാക്കാനെന്ന പോലെ മുന്‍വാതിലിന്റെ കട്ടിളപ്പടിയില്‍ വന്നിരിക്കും. തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും സ്വീകരിക്കാനായി അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാവും.<br />ആദ്യമൊക്കെ ഈ കാഴ്ച്ച അലോസരപ്പെടുത്തി. കാലക്രമേണ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും ഒരു നോട്ടം കട്ടിളപ്പടിയുടെ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞിട്ട് അതവിടെ ഉണ്ടെന്നു തീര്‍ച്ചയാക്കുന്നത് പതിവായി.<br /><br />ഞാനൊരു അച്ഛനാകാന്‍ പോകുന്നു എന്ന വിവരം കേട്ട് ആനന്ദനിര്‍വൃതിയില്‍ ലയിച്ചു നിന്ന എന്നെ ഉണര്‍ത്തിയത് ആ ഗൌളിയുടെ നീട്ടിയുള്ള ചിലക്കലായിരുന്നു. അന്ന് സാധാരണയില്‍ കവിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ ചിലച്ചുകൊണ്ട് മുറിയില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടി നടന്നു. മുമ്പൊരിക്കല്‍ അമ്മ കട്ടിലില്‍ നിന്നും മറിഞ്ഞു വീണപ്പോഴും ഇത്തരത്തിലായിരുന്നു അതിന്റെ പ്രതികരണം എന്ന് നല്ല പാതി പറഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />എന്തോ കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ദമായിരുന്ന ദിവസമാണ് ഒരു തടിയന്‍ പുസ്തകമെടുത്ത് അതിനെ തല്ലിയത്. ആദ്യത്തെ അടിയില്‍ തന്നെ അത് നിലത്തു വീണ്, ഒരു പിടയലോടെ ജീവന്‍ വെടിഞ്ഞു.<br /><br />അതിനെ എടുത്തു കളയുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ അടയാളം ശ്രദ്ധിച്ചത്, അച്ഛന്റെ കഴുത്തിലും അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-4080317054733170405?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-35315379456064460492009-09-10T10:03:00.000+05:302009-09-10T10:20:37.796+05:30(റീ-പോസ്റ്റ് )<br /><br />ഉയര്‍ന്നു താഴുന്ന നെഞ്ച്, നിശ്വാസത്തില്‍ ചൂടു കൂടിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും ആ വൃത്തികെട്ട വണ്ട് തലക്കുള്ളില്‍ കിടന്നു മൂളുന്നുണ്ട്. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയില്‍ തലയോട്ടില്‍ വന്നിടിക്കുന്നു. ഇത്രയും നേരം നെറ്റിയുടെ ഭാഗത്തായിരുന്നു. നേരം വെളുത്തതോടെ വശങ്ങളിലേക്ക് മാറി. ചെവിയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെളിച്ചം കണ്ടതുകൊണ്ടാകണം...<br /><br />ചില്ലു പൊട്ടിയ വാച്ച് വലിയ ഘടികാരത്തിലേതെന്നപോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു. ഒറ്റയ്ക്കായി പോയ മിനിട്ടു സൂചി മാത്രം ഇടതടവില്ലാ‍തെ ചലിക്കുന്നു. ഓരോ ചലനവും തലക്കകത്തെ വണ്ടുകള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ട്.<br /><br />മുതുകത്തു വന്നിരുന്നു ഭയലേശമന്യേ ചോരകുടിക്കുന്ന കൊതുകുകള്‍. കൈകള്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്യമില്ലല്ലോ.<br /><br />എല്ലായിടത്തും കൊലയാളികള്‍ ആയിരുന്നു. അച്ഛനുമമ്മയുമടക്കം. കറിക്കത്തിയെടുത്ത് അമ്മയുടെ കഴുത്ത് കണ്ടിച്ചു. അച്ഛനെ നിലത്തിട്ടു കുത്തിക്കീറി.<br /><br />വാതില്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. ഭക്ഷണവുമായി കൊലയാളികള്‍ വരുകയാണ്. ഇന്നലെ ഭക്ഷണവുമായി വന്ന കൊലയാളിയെ ആക്രമിച്ചതിനാണവര്‍ തലയിലേക്ക് വണ്ടിനെ കടത്തിവിട്ടത്.<br /><br />വണ്ടിന്റെ ഹുങ്കാരം കൂടിവരുന്നു...ഒന്നുറങ്ങിയാല്‍ മാറിയേക്കും<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-3531537945606446049?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-29558641549145431852009-04-20T08:48:00.001+05:302009-04-21T20:48:53.451+05:30വൃത്തിയായി ചെത്തിയെടുത്ത കരിങ്കല്‍ പതിച്ച പാതയിലൂടെ ഹോട്ടല്‍ ഹില്വ്യൂ പാലസിലെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റര്‍ സ്യൂട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു അമ്പരപ്പായിരുന്നു മനസില്‍. ഒരു പക്ഷേ “ജയന്‍, ബാംഗ്ലൂര്‍” എന്ന വിലാസത്തില്‍ നിന്നായിരിക്കാം ഞാനാണെന്നു അവള്‍ ഊഹിച്ചത്. വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ കൂടി അവളെ കണ്ടുമുട്ടുമെന്നു കരുതിയതേ ഇല്ല.<br /><br />വാതില്‍ തുറന്ന് അകത്തേയ്ക്കു ക്ഷണിക്കുമ്പോള്‍ ആരെയോ തേടുന്ന പോലെ അവള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പുറത്തേയ്ക്ക് നോട്ടം എറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />“ഇന്ദു വന്നില്ല....ഉറങ്ങുകയാണ്....ഷി ഈസ് ഹാവിങ്ങ് എ ബാഡ് ഹെഡ് എയ്ക്ക് “ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />“അത് വളരെ കഷ്ടമായി പോയി...എനിവേ യു ഗെറ്റ് ഇന്‍” സ്മിത വേണ്ടത്ര ആതിഥ്യമര്യാദയോടു കൂടി തന്നെ പറഞ്ഞു.<br /> <br />“ഇരിക്കു ജയന്‍....ഞാന്‍ വെള്ളമെടുത്തിട്ടു വരാം”...<br /><br />സ്യൂട്ടില്‍ കണ്ണോടിച്ചു. രസകരമായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. മരപ്പലകള്‍ പാകിയിരിക്കുന്ന നിലം. ചുവരില്‍ രവിവര്‍മ്മ ചിത്രങ്ങള്‍. ഷെല്ഫിലെ ഒട്ടുമിക്ക ഭാഗവും പുസ്തകങ്ങള്‍ കയ്യടക്കിയിരിക്കുന്നു.<br /><br />“ഇപ്പോഴും നീ വായന കൈ വിട്ടിട്ടില്ല അല്ലേ?” ട്രേയില്‍ നിന്ന് കൂള്‍ഡ്രിങ്ങ്സ് എടുത്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.<br /><br />“ഇപ്പോള്‍ അതു മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ. ഇവിടത്തെ ഏകാന്തതയില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് എനിക്കു കൂട്ട്”<br /><br />“ഒന്നു ചോദിക്കാന്‍ വിട്ടു...നീയിവിടെ...?<br /><br />“സുരേഷിന് ഇവിടെയായിരുന്നു ജോലി.... എല്ലാം വളരെ അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു.“<br /><br />“ ഐ അം സോറി...സ്മിത...റിയലി സോറി...ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല“<br /><br />“ഇറ്റ്സ് ഒ ക്കെ ജയന്‍.. പിന്നെ നീയെങ്ങിനെ ഇവിടെ ?”<br /><br />“ഹണിമൂണ്‍ ഊട്ടിയിലാക്കണമെന്ന് ഇന്ദുവിന് ആഗ്രഹം.. നെറ്റില്‍ സെര്‍ച്ച് ചെയ്തതും ഹോട്ടല്‍ കണ്ടു പിടിച്ചതും ബുക്കു ചെയ്തതും എല്ലാം ഇന്ദുവാണ്....‍”<br /><br />“ഓഹ്...റിയലി?”<br /><br />“ഒരു കാര്യം മാത്രമേ ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളൂ..റൂം നമ്പര്‍ 103 വേണമെന്ന്. ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് മടക്കം വേണമെന്നു തോന്നി....<br /><br />“ഇപ്പോഴും അതെല്ലാം നീ ഓര്‍ത്തിരിക്കുന്നുവോ?”<br /><br />........................................................................................................................................................................<br /><br /><br />പുറത്തു നിന്ന് ക്യാമ്പ് ഫയറിന്നു ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്യുന്ന യുവത്വങ്ങളുടെ ആരവം കേള്‍ക്കാം. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരവും സുരഭിലവുമായ കാലം. <br /><br />“അച്ഛനുമായി ഇപ്പോള്‍...”<br /><br />“എല്ലാ ദിവസവും സംസാരിക്കും.....സുഖമല്ലേ എന്നു ചോദിക്കും...തിരിച്ചും അത്രമാത്രം.. ഞാന്‍ വല്ലാതെ വെറുത്തു പോയി ആ മനുഷ്യനെ..”<br /><br />“ജയന്‍...അങ്ങനെ ഒന്നും പറയരുത്....”<br /><br />“...എന്റെ മനസില്‍ തങ്കവിഗ്രഹമായിരുന്നു ...മൈ റോള്‍ മോഡല്‍..എന്നോടൊപ്പം എല്ലാകാര്യത്തിനും ഉണ്ടാകും എന്നു കരുതി...പക്ഷേ വാക്കാണ് വലുതെന്ന്....ഞാന്‍ ജനിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ തീരുമാനിച്ച എന്റെ വിവാഹം..വാക്കുമാറുന്നതിനേക്കാള്‍ സ്വന്തം മകന്‍ ജീവിതകാലം മുഴുവുന്‍ മനസ്സുരുകി ജീവിക്കട്ടേ എന്നു തീരുമാനിച്ചില്ലേ...... സ്നേഹിക്കണമെന്നുണ്ട്....പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല...”<br /><br /><br /><br />“ഇറ്റ്സ് ഒക്കെ ജയന്‍...ജസ്റ്റ് ലീവ് ഇറ്റ്...എല്ലാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ നടക്കില്ലല്ലോ“<br /><br />“ഫിലോസഫി...ഐ ജസ്റ്റ് ഡോണ്ട് ലൈക്ക് ദാറ്റ്... നഷ്ടങ്ങളെയും ഇച്ഛാഭംഗങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാന്‍ മനുഷ്യന്‍ പടച്ചുണ്ടാക്കുന്ന വാചകങ്ങള്‍“<br /><br />“ജയന്‍ കൂള്‍ ഡൌണ്‍..”<br /><br />“എനിക്കറിയില്ല നിനക്കെങ്ങനെ എല്ലാം മറക്കാന്‍ സാധിച്ചുവെന്ന്?...അതോ എല്ലാം മറന്നതായി നീ അഭിനയിക്കുന്നതോ?”<br /><br />........................................................................................................................................................................<br /><br /><br />പുറത്തെ മഞ്ഞ് ചില്ലു ജാലകങ്ങള്‍ക്കു സമീപം വന്ന് ഉള്ളില്‍ കയറാന്‍ തിരക്കു കൂട്ടുന്നു..<br /><br />“ജയന്‍ നമുക്കൊന്നു പുറത്ത് നടക്കാന്‍ പോയാലോ?”<br /><br />“നിനക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ? ഈ കൊടും തണുപ്പത്ത് പുറത്തിറങ്ങാന്‍”<br /><br />“പ്ലീസ്...ഡാ” <br /><br />എന്റെ മനസിനെ വരുതിയിലാക്കാന് എന്നും‍ അവള്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വാക്ക്..<br /><br /><br />വാതിലുകള്‍ തുറന്നതും മുറിയിലേക്കൊരു ശീതക്കാറ്റടിച്ചു കയറി. വളരെ യാന്ത്രികമായി ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങി.<br /><br />ക്യാമ്പ് ഫയറില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്ന തീ കൂടി കെട്ടിരിക്കുന്നു. എരിയുന്ന കനലില്‍ നിന്ന് ഉയരുന്ന പുകയും കുറേ ചാരവും മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.<br /><br />“നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ പോലെ തന്നെ അല്ലേ” കനല്‍ കൂമ്പാരത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി അതു പറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖത്തൊരു വിഷാദ ചായ പടര്‍ന്നിരുന്നു. ചുവന്ന ഷാള്‍ ഒന്നുകൂടി ശരീരത്തോടു വരിഞ്ഞു മുറുക്കി, കൈകള്‍ കൂട്ടി തിരുമ്മി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.<br /><br />അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. ഇപ്പോഴും അവയുടെ വശ്യതയ്കൊരു കുറവുമില്ല.<br /><br />“എന്താണു ജയന്‍ ...ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്”?<br /><br />“ഞാന്‍ വായിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു നിന്റെ മനസ്സ്..നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് ”<br /><br />“ഇല്ല ജയന്‍...നിനക്കൊരിക്കലും അതിനു കഴിയില്ല. നിനക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.” സംസാരത്തില്‍ ഗദ്ഗദം വരാതിരിക്കാന്‍ അവള്‍ വളരെ പാടുപെടുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നി..<br /><br />“കണ്ടോ ജയന്‍...ഇന്ന് പൂര്‍ണ്ണ ചന്ദ്രനാണ്... പതിവില്‍ കൂടുതല്‍ വലിപ്പം തോന്നുന്നില്ലേ നിനക്ക്... ഒരു പക്ഷേ...നമ്മുടെ സല്ലാപം കേള്‍ക്കാന്‍ ആകാശത്തുനിന്നിറങ്ങി വന്നതാണോ?<br /><br />“ആയിരിക്കും....“<br /><br />അപക്വമായ മനസ്സില്‍ വീണ്ടും പ്രണയത്തിന്റെ നെരിപ്പോടുകള്‍ എരിയാന്‍ തുടങ്ങി. മള്‍ട്ടിപ്ലെക്സുകളിലെ ക്യാബിന്‍ സീറ്റുകളില്‍‍ ഇടം പിടിച്ച യുവത്വങ്ങളുടെ മനസ്സായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കപ്പോള്‍. എവിടെ നിന്നോ ഒരു കൂട്ടം ചിത്ര ശലഭങ്ങള്‍ അവിടേയ്ക്ക് പാറി വന്നു. പാതി ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന പൂവുകള്‍ ഉണര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു. പ്രഥമ സമാഗമം പോലെ അവ ശലഭങ്ങളെ സ്വികരിച്ചു.<br /><br />........................................................................................................................................................................<br /><br />മഞ്ഞിന്റെ കുളിരിലും ദേഹത്തു പൊടിഞ്ഞ വിയര്‍പ്പു തുള്ളികള്‍ തുടച്ച് തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ കുറ്റബോധം ആളിപ്പടരുകയായിരുന്നു. സുഖകരമായ ആലസ്യത്തില്‍ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നോണം സ്മിത അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.<br /><br />ഇന്ദുവിനെ ഉണര്‍ത്താതെ മെല്ലെ വാതില്‍ തുറന്നു അകത്തു കയറീ. നെരിപ്പോട് കത്തിയമര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. കറുത്ത കരിമ്പടത്തിനകത്ത് ഇന്ദു സുഖസുഷുപ്തിയില്‍. അവളുടെ മുഖത്തെ നിഷകളങ്കത, മനസില്‍ കുറ്റബോധത്തിനെ വീണ്ടും കൂട്ടിയേ ഉള്ളൂ.<br /><br />കിടന്നിട്ടും പുലരുവോളം ഉറക്കം വന്നതേയില്ല.<br /><br />കാലത്ത് ചെക്കൌട്ട് ചെയ്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ സ്മിത കാത്തുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ പൊട്ടിയ ചുണ്ടില്‍ നിന്നും ഇറ്റു വീഴാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന രക്തകണത്തിലായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ അത്രയും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-2955864154914543185?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-63840532902971825162008-06-10T09:01:00.000+05:302008-09-10T23:43:24.114+05:30വീശിയടിക്കുന്ന തിരമാലകള്‍ തീരത്തെ പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ തട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോള്‍ വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മഴവില്ല്. നൈമിഷികമെങ്കിലും അതിനെന്തുഭംഗിയാണ്. <br /><br />പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ എല്ലാ യാത്രകളും കടല്‍തീരത്തേയ്ക്കെന്ന്?. യാന്ത്രികമായ യാത്രകള്‍. എങ്ങോട്ടു തിരിച്ചാലും എത്തിച്ചേരുന്നത് തീരത്തുതന്നെ. മനസ്സുപ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും. കുറച്ചു നാളുകളായി ഈ യാത്രകള്‍ കൂടുതലാണ്.<br /><br />“തീരത്തേയ്ക്കല്ലേ” പതിവുയാത്രക്കാരനൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് ടിക്കറ്റ് കീറുമ്പോള്‍ കണ്ടക്ടര്‍ ചോദിച്ചു. തലയാട്ടി അതേയെന്നു പറഞ്ഞു.<br /><br />പാറക്കെട്ടുകള്‍ക്ക് എപ്പോഴും കറുപ്പുനിറമാണ്. വഴുക്കലുള്ള പാറകള്‍ക്കു മീതേ ചുടു കപ്പലണ്ടിയും കൊറിച്ച് മുഖത്തേയ്ക്കാഞ്ഞടിക്കുന്ന കടല്‍ക്കാറ്റിന്റെ മണവും ആസ്വദിച്ച് കിടക്കുമ്പോള്‍ മനസിലെ കടല്‍ തിരവലിഞ്ഞ് പിന്മാറും.<br /><br />കുറച്ചകലെയായി പട്ടം പറപ്പിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ആരവം കേള്‍ക്കാം. പെട്ടെന്നുണ്ടായ കാറ്റിന്റെ ദിശമാറ്റത്തില്‍ പട്ടങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ജീവിതവും പട്ടങ്ങളുമായി വളരെയധികം സാമ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നു. പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ഓരോ മാറ്റവും ജീവിതത്തെ ഏതൊക്കെ രീതിയിലാണ് മാറ്റിമറിക്കുക?<br /><br />ഇന്ന് രണ്ട് യുവമിഥുനങ്ങള്‍ക്കൂടി പാറക്കെട്ടുകള്‍ക്കു മുകളിലുണ്ട്. എന്തെല്ലാമോ സ്വരം താഴ്ത്തി സംസാരിക്കുന്ന യുവാവും അത് കേട്ട് ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന യുവതിയും<br /><br /><br />“കുറേ നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞ് മക്കളുടെ കൂടെ നമുക്കിവിടെ വരണം..എന്നിട്ടവരോടു പറയണം ഇവിടെ വച്ചാണ് നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും കണ്ടുമുട്ടിയതെന്ന്” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />“ ഹ ഹ ഹ “ അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.“സാജന്‍ തനിക്കു വട്ടുണ്ടോ? കല്യാണം..കുട്ടികള്‍..റെസ്പോണ്‍സിബിലിറ്റീസ്..ഐ ഡോണ്ട് ലൈക്ക് ഇറ്റ്. എന്‍‌ജോയ് യുര്‍ ലൈഫ് മാന്‍..എന്‍‌ജോയ്..”<br /><br />“അമൃദ..വെറുതെ കളിപറയാതെ..ഐ ലൈക്ക് യു..ഐ വാന്‍ഡ് യു ആസ് മൈ ബെറ്റര്‍ ഹാഫ്“<br /><br />“ഹ ഹ ഹ” അവളുടെ ചിരികള്‍ കരകാണാക്കടലിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു.<br /><br />ആര്‍ത്തലച്ചു വന്ന ഒരു തിര പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്കടിച്ചു കയറി...മുഖത്തുവീണ ജലത്തുള്ളികള്‍ ..ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തി.<br /><br />കുറച്ചപ്പുറത്തുനിന്നു കേള്‍ക്കുന്ന ഊര്‍ദ്ധനിശ്വാസങ്ങള്‍.. മറ്റൊരു അമൃദ ആയിരിക്കുമോ? വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം അവളെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയതും ഇവിടെ വച്ചുതന്നെ..മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ. അവള്‍ ജീവിതം ആസ്വദിക്കുകയാണ്.<br /><br />മാനം ഇരുളുകയും ആകാശത്തിലെ ചുവപ്പുരാശികള്‍ മായുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു തിരിച്ചു നടന്നു. ഒരു വലിയ തിരവന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു. ഇനിയൊരു മഴവില്ലതില്‍ കാണാന്‍പറ്റില്ലെന്ന് അറിമായിരുന്നെങ്കിലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതിരിക്കാന്‍ മനസു വന്നില്ല.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-6384053290297182516?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-35853816473687442612008-04-10T11:56:00.000+05:302008-04-11T09:25:14.059+05:30കണ്‍പോളകള്‍ തുറക്കാനേ വയ്യ. മുന്നോര്‍ക്കുടം പൊട്ടിയപ്പോള്‍ ആദ്യം തന്നെ കണ്ണിലേക്കാണടിച്ചു കയറിയത്. ഒട്ടിപ്പോയ കണ്‍പോളകള്‍ ആയാസപ്പെട്ടു തുറന്നു <br /><br />കൂടപ്പിറപ്പ് തൊട്ടരികില്‍ തന്നെയുണ്ട്. കാലത്തെ ഇളം മഞ്ഞില്‍ അവന്‍ ചെറുതായി വിറക്കുന്നു. ഇത്രയും നേരം ശരീരത്തോട് ചേര്‍ന്നു കിടന്ന് എന്റെ തലയില്‍ അവന്‍ തലകൊണ്ട് ഉരസുകയായിരുന്നു. പാവം ക്ഷീണിച്ച് ഉറങ്ങിപോയി. ജനിച്ചതുമുതല്‍ ഇതുവരെ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. തിരക്കു പിടിച്ച് എനിക്കുമാത്രം പാല്‍ തന്ന് വാലാട്ടിക്കൊണ്ട് ഓടുകയായിരുന്നില്ലേ അമ്മ, പുതിയ കുടുംബമുണ്ടാക്കാന്‍...<br /><br />കൂടെ പിറന്ന കൊച്ചനുജത്തി എവിടെ?....വഴിയുടെ മറുവശത്തൊരു കാക്കക്കൂട്ടം. എന്തോ കൊത്തിപ്പറിക്കുകയാണെന്നു തോന്നുന്നു. നടക്കുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ ഉറക്കുന്നില്ല. എങ്ങനെ ഒന്നു മറുവശത്ത് എത്തും? വണ്ടികള്‍ കൂട്ടം കൂട്ടമാ‍യി വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അകലെ ഒരു ചുവന്ന വെളിച്ചം. വണ്ടികളുടെ പ്രവാഹം നിലച്ചു. <br /><br />റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോഴേക്കും കാലുകള്‍ കുഴഞ്ഞു. മോളേ ഇതു നീയായിരുന്നോ?. വഴിമുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍ സൂക്ഷിക്കണ്ടേ. നിന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, നിന്റെ തെറ്റല്ല. നിനക്കു നല്ലത് പറഞ്ഞു തരാന്‍ ആരുമില്ലല്ലോ. തിരക്കുപിടിച്ച് എനിക്കുമാത്രം പാല്‍ തന്ന് വാലാട്ടിക്കൊണ്ട് ഓടുകയായിരുന്നില്ലേ അമ്മ, പുതിയ കുടുംബമുണ്ടാക്കാന്‍...<br /><br />ചുവന്ന വെളിച്ചം മാറി പച്ചയായിരിക്കുന്നു...മോളേ വേഗം, വേഗം ഇവിടെ നിന്നും മാറ് അല്ലെങ്കില്‍.....<br /><br />വിണ്ടും ചുവപ്പു തെളിഞ്ഞു.തിരിച്ചു നടന്നു. അവനെവിടെ? എവിടെ നിന്നോ കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ നിലവിളി.കുറച്ചകലെയായി ഇരുകാലി ജീവികള്‍ നടന്നു നീങ്ങുന്നു. അവരുടെ കൈയ്യിലിരുന്നാണ് അവന്‍ കരയുന്നത്. കാലുകള്‍ക്ക് പുതിയ ശേഷി കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ പിന്നാലെ ഓടിയിട്ടും ഓടിയിട്ടും എത്തുന്നില്ല. വായില്‍ നിന്നും നുര വന്നു തുടങ്ങി. പിന്നെ മറിഞ്ഞു വീണു. ഞാന്‍ ..ഞാന്‍ ഏകനായിരിക്കുന്നു ഈ ലോകത്ത്. പുല്ലില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് കുറേ നേരം കരഞ്ഞു... <br /><br />ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ റോഡിനു നടുക്കാണ്..... പച്ച വെളിച്ചം വരുന്നതും കാത്ത്..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-3585381647368744261?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-25015868882702766852007-11-12T23:38:00.000+05:302007-11-13T09:49:55.874+05:30ഷൂസ് ധരിച്ച് മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. അനിയത്തിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങി തോളിലിട്ടു.എല്ലാവരോടും ഒന്നു കൂടി യാത്ര പറഞ്ഞു.അമ്മയോടുമാത്രം പറഞ്ഞില്ല. എങ്ങാനും എന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടാലോ?.വീടിനെ ഒന്നുനോക്കി. മനസില്‍ വിട പറഞ്ഞു...ഞാന്‍ പോവുകയാണ്....ഇത്രയും കാലം എന്ടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ഈ വീടു വിട്ട്....ഈ മണ്ണു വിട്ട്.....ഈ നാടു വിട്ട്..മറ്റൊരു പ്രവാസിയായി.<br /><br />മ്യാവൂ ..മ്യാവൂ ...എവിടെയോ നിന്ന് എന്റെ കണ്ണന്റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.<br /><br />”നന്നായി വാ മോനേ” കൈക്കോട്ടു പിടിച്ചു തഴമ്പിച്ച കൈ കൊണ്ട് എന്നെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു രാഘവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />“സമയം കളയാതെ വേഗം ഇറങ്ങ്” അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />അച്ചന്‍ ഓട്ടോയിലോട്ടു കയറി.പിന്നാലെ ഞാനും.വീടിനു നേരെ നോക്കി ഒന്നുകൂടി കൈ വീശി. നനഞ്ഞ ചില്ലിലൂടെയുള്ള കാഴ്ച്ച പോലെ എല്ലാം അവ്യക്തമായിരുന്നു. സ്വതവേ സംസാരപ്രിയനായ അച്ഛന്‍‍ ഓട്ടോ റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തുന്നതു വരെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.<br /><br />ഒരു മണിക്കുറോളം വൈകിയെത്തിയ ട്രെയിനെ ഞാന്‍ മനസാ ശപിച്ചു..കുറച്ചു കൂടി വൈകാമായിരുന്നില്ലേ?<br /><br />വെറുപ്പോടെ പടികള്‍ കയറി. അച്ഛനും കൂടെ വന്നു. ബെര്‍ത്ത് കണ്ടു പിടിച്ചു. വണ്ടി അനങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പുറത്തു കടന്നു. എന്റെ നേരെ കൈ വീശി. ആ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങുന്നുവോ? ട്രെയിന്‍ വേഗതയാര്‍ജിച്ചു.<br /><br />ഇന്നലെ തിരക്കിട്ടു വാങ്ങിയ ഷൂസ് അപ്പോഴും കാലില്‍ കിടന്നു വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-2501586888270276685?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-21578980324757340522007-11-01T17:08:00.001+05:302007-11-12T23:33:31.941+05:30“എവിടെയായിരുന്നെടാ ഇതു വരെ ?” വസൂരിക്കല നിറഞ്ഞ മുഖം ചുളിച്ച് അമ്മാവന്‍‍ ചോദിച്ചു. <br /><br />“കവലേല് കൊരങ്ങാട്ടം കണ്ടു നിന്നതാ..”<br /><br />“നിന്നോട് പലപ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ അവിടേം ഇവിടേം നോക്കി നില്‍ക്കരുതെന്ന്...” ഠേ.. ഠേ....<br /><br />നീറുന്ന ചന്തിയും അതിനേക്കാ‍ളേറെ നീറുന്ന മനസുമായി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഓടീ.<br /><br />പൂവിട്ടുനില്‍ക്കുന്ന വട്ടമാവിന്റെ താഴത്തെ ശിഖരത്തില്‍ ചെന്നിരുന്നു. ഇവിടെയാകുമ്പോള്‍ തനിക്ക് അമ്മയെകാണാം..അമ്മയുമായി സംസാരിക്കാം... ഇന്നു കാലത്തും വൃത്തിയാക്കിയ ഇടമാണ്...പക്ഷേ വീണ്ടും മാവിലകള്‍ വീണു കിടക്കുന്നു. മാവില്‍ നീന്നും ഇറങ്ങി മണ്‍ക്കുമ്പാരത്തില്‍ മുകളിലുള്ള ഇലകള്‍ പെറുക്കി കളഞ്ഞു. <br /><br />എല്ലാവരാലും തന്നെ വെറുപ്പോടെയാണ് വീക്ഷിച്ചത്.അച്ഛനെ കൊന്നവന്‍. താന്‍ ജനിച്ച് ഒരാഴ്ച തികയുന്ന ദിവസമാണത്രെ അച്ഛന്‍ ആക്സിഡന്റില്‍ പെട്ടത്. ചോമു കണിയാന്‍ ഇതെല്ലാം പ്രവചിച്ചിരുന്നു. അമ്മാവന്‍ പലതവണ നിര്‍ബന്ധിച്ചിട്ടും വയറ്റിലായിരുന്ന തന്നെ നശിപ്പിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.<br /><br />അമ്മിണിയൊഴികെ ആരുമായും കൂട്ടില്ല തനിക്ക്..വേറെ ആരുമായും കൂട്ടു വേണ്ട. ഇന്നലെ തെക്കേലെ രാമന്റെ കൂടെ അച്ചുകുത്തി കളിക്കുമ്പോള്‍ അവനോട് അവന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞത് കണ്ണീകണ്ട ശവങ്ങളുമായി കളിവേണ്ടെന്നാണ്. <br /><br />വേണ്ട ആരുമായും കൂട്ടു വേണ്ട. <br /><br />അവനെ കണ്ടതും അമ്മിണി മണികള്‍ കുലുക്കി ഓടിയെത്തി.<br /><br />*************************************************************<br />“എടോ വറീതേ, താന്‍ നാളെ വന്നിട്ട് ആ പൈയ്യിനെ കൊണ്ടക്കോ എന്നിട്ട് എന്താന്നുവച്ചാ‍ താ..ഇതിനെയൊന്നും തീറ്റിപ്പോറ്റീട്ട് വല്യ കാര്യം ഒന്നും ഇല്ല. ശല്യം ആണെങ്കി ഇശ്ശി ഇണ്ടു താനും.ആ നശിച്ച ചെക്കനാണെങ്കില്‍ അതിന്റെ പിന്നാലെയാ‍ എപ്പോഴും”<br /><br />**************************************************************<br /><br />പിറ്റേന്ന് കാലത്തെഴുന്നേറ്റ് നോക്കുമ്പോള്‍ അമ്മിണി കഴുത്തില്‍ കയറില്ലാതെ തൊടിയിലെ പൂക്കള്‍ തിന്നുകയായിരുന്നു.അമ്മയുടെ മടിയില്‍ താരാട്ടിന്റെ ഈണം കേട്ട് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു അവനപ്പോള്‍, ശാന്തനായി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-2157898032475734052?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-17189809822940457012007-10-28T20:32:00.001+05:302008-11-30T13:53:57.141+05:30ഈയടുത്ത കാലത്ത് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഒരു നായയെ വേടിച്ചു. ദാ ഈ കാണുന്നതാണ് പോലെയുള്ളത്. <br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_iNfRm07ICeA/RySmrUogmWI/AAAAAAAAAH0/EHsm_aYVGU8/s1600-h/labrador-retriever.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_iNfRm07ICeA/RySmrUogmWI/AAAAAAAAAH0/EHsm_aYVGU8/s320/labrador-retriever.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126405539057670498" /></a><br /><br />എനിക്കാണെങ്കീ ഇവറ്റകളുടെ പേരൊന്നും അറിഞ്ഞൂടാ..<br /><br />ഞാന്‍ : ഇതിന്റെ പേര്?<br />അവന്‍: ഇതാണ് “ലേബര്‍ ഡോഗ്”<br /><br />ലേബര്‍ ഡോഗോ...അതെന്ത് സാധനം പണിപ്പട്ടി!!. അപ്പോ തന്നെ ഗൂഗിള്‍ ചെയ്തു...പിന്നെയാണ് ശരിയായ പേര്‍ മനസിലായത് ലാബ്രഡോര്‍.:)<br /><br />എന്തായാലും പിറ്റെന്നു തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ ഒരു കമ്യൂണിറ്റി തുടങ്ങി...<a href="http://www.orkut.com/Community.aspx?cmm=38788654">പണിപ്പട്ടി</a><br /><br />ലാബ്രഡോറിനെ ലേബര്‍ഡോഗെന്നു വിളിച്ച ഇദ്ദേഹത്തിന് ഈ കമ്യൂണിറ്റി ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യുന്നു..<br /><br />ഏവര്‍ക്കും ഇതിലേക്ക് സ്വാഗതം...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-1718980982294045701?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-86657024978728013972007-10-01T23:14:00.000+05:302007-11-12T23:33:55.218+05:30ഞാന്‍ നാട്ടിലാണ്, തൃശൂര്. കാലത്തെ തന്നെ വരാന്തയിലിരുന്നു ചുടു ചായയുമായി രസാവീടെ അനലോഗ് ഡിസൈന്‍ ബുക്ക് വായിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ദേ എന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു എലി. <br /><br />കാര്‍ബണ്‍ റെസിസ്റ്ററുപോലുള്ള കാല്..പോളിസ്റ്റര്‍ കപ്പാസിറ്റര്‍ പോലുള്ള ചെവി..അഴിഞ്ഞ ഇന്‍ഡക്ടര്‍ പോലുള്ള വാല്‍..നല്ല കട്ടമീശ. കക്ഷി ഞാനവിടെ ഉണ്ടെന്നുള്ള യാതൊരു ഭാവവും കാണിക്കാതെ ചുമ്മാ ബിഗ് ബബൂളും ചവച്ചോണ്ടു നില്‍ക്കുന്നു.<br /><br />എന്റെ രക്തം തിളച്ചു. അരെ സാലാ...മേരാ ഗര്‍മെം ആകര് മുജെ മൈന്റ് നഹിം കര്‍ത്താ ഹെ ഹൈ ഹം?...<br />കയ്യിലിരുന്ന ബുക്കെടുത്ത് ഒരൊറ്റ പൂശ്.. എലി ദേ കെടക്കുണു പടം മാതിരി.<br /><br />പിറ്റേന്നു എന്റെ ഹൌസ് ഓണര്‍ (ബാംഗ്ലൂരിലെ വീടിന്ടെ) വലിയവായില് കരഞ്ഞോണ്ട് വീടിന്ടെ മുന്നില്‍. പിന്നാലെ ഒരു പത്തിരുനൂറു പേര്‍ വടിവാളുമൊക്കെയായി..<br /><br />അങ്ങേരുടെ കയ്യില്‍ ആ എലിയുടെ ഡെഡ് ബോഡിയുമുണ്ട്. <br /><br />“ഡേയ്...കൊലൈകാരാ...എതുക്കെടാ എന്‍ തങ്കത്തെ കൊലപണ്ണെ?“<br /><br />അയാള്‍ ഓമനിച്ചു വളര്‍ത്തിയിരുന്ന എലിയായിരുന്നത്രേ. ഇതിനു പ്രതികാരം ചെയ്യുമെന്നു പറഞ്ഞാണ് അയാള്‍ പോയത്.. <br /><br /><br />പക്ഷേ എനീക്കു ഇനിയും പിടികിട്ടിയിട്ടില്ലാത്തത് എന്താണെന്നു വച്ചാല്‍ ഈ ഗഡിയുടെ എലിയെങ്ങനെ ബാംഗ്ലൂരു നിന്ന് തൃശൂര് എത്തിയെന്നുള്ളതാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ അതു പോട്ടെ ഞാന്‍ പടമാ‍ക്കി വലിച്ചെറിഞ്ഞ എലിയെയും കൊണ്ട് ഇങ്ങേര് എങ്ങിനെ എന്റെ വീട്ടില്‍ എത്തി?...ഐയാം റിയലി കണ്‍ഫൂസ്ഡ്..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-8665702497872801397?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-82830834522338443482007-09-30T18:15:00.000+05:302007-11-12T23:33:55.218+05:30എന്തൂട്ട് ക്ണാപ്പാ ഈ സായ്പ്പന്‍ മാര് പറയുന്നേ..ഒന്നും മനസിലാവുന്നില്ല. ടൈയ്യും കോട്ടുമൊക്കെ കെട്ടി കുറുമാന്‍ ചേട്ടനും സങ്കുചേട്ടനും ഇരുന്നു ഭയങ്കരമായി തലയാട്ടുന്നുണ്ട്..ഞാനാണെങ്കി വീട്ടിലെ കള്ളിമുണ്ടില്‍...ഒരു ഹാപ്പി ബനിയനൊക്കെ ഇട്ട്..<br />ഏതൊ പ്രൊജെക്ട്റ്റിന്റെ കാര്യമായ ചര്‍ച്ചയാണ്...പെട്ടെന്ന് വാതില്‍ തുറന്നു അമ്മവന്നു..<br /><br />“എത്ര പേര്‍ക്കുള്ള അരിയിടണം”...<br /><br />“ഒരു ആറു പേര്‍ക്കുള്ളത് ഇട്ടോ” രണ്ടു സായിപ്പന്‍മാര്‍, കുറുമാന്‍, സങ്കു ചേട്ടന്‍ പിന്നെ ഞാന്‍..പിന്നെ ബാക്കിയുള്ളത് ബഫര്‍...<br /><br />പിന്നെയും ഞാനിരുന്നു തലയാട്ടല്‍ തുടര്‍ന്നു..ഇതെന്തു ഭാഷയാണ്?<br /><br />കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍..കുറെ കോക്കകോള യുമാ‍യി ശ്രീ വന്നു...എല്ലാവര്‍ക്കും നല്ല തണുത്തത് കൊടുത്തു..എനിക്കു മാത്രം<br />നല്ല ചൂട് കോള. അല്ലേലും അങ്ങേര്‍ക്കറിയാം തണുത്തത് കഴിച്ചാല്‍ എനിക്ക് തൊണ്ടയ്ക്ക് പിടിക്കില്ലെന്ന്..<br /><br />ഞാന്‍ വേഗം ചൂടു ചായയുമായി [സത്യം!!- പുറത്തു വന്നപ്പോള്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ ചായയായിരുന്നു] കോണ്ഫറന്‍സ് റുമിന്റെ പുറത്തു കടന്നു.. <br /><br />അവിടെ ഒരു രാജാപാര്‍ട്ട് ലുക്കില്‍ സഹയാത്രികന്‍ നില്‍ക്കുന്നു. ഒരു സ്വര്‍ണ്ണ കിരീടം..വലതു കൈയ്യില്‍ വാള്‍..ഇടതുകൈയ്യിന്റെ കൈതണ്ടയില്‍ ഒരു ചുവന്ന ഷാള്‍. ..എന്നെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ആള് ബാഡ്ജ് വേടിച്ചു..<br /><br />“ഇതു പഴയതായി ദേ അവിടെ നിന്ന് പുതിയത് വേടിച്ചോ..“<br /><br />അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ മൂന്നു പെണ്ണുങ്ങള്‍ മലയാളത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നു..എനിക്കാകെ അത്ഭുതമായി...<br /><br />“ദേഡി നിന്റെ ബ്ലോഗില് കുറെ കമെന്റ്സ്” ....ഞാനൊന്ന് എത്തി നോക്കി..കൊച്ചുതേസ്യാ....<br /><br />ഹൈ..ഇതാണോ ആള്‍...കണ്ടാല്‍ കൊച്ചൊന്നുമല്ലല്ലോ..മലബാര്‍ എക്സ്പ്രസ് വായിച്ചേ പിന്നെ ഞാന്‍ ആ കൊച്ചിന്റെ വല്യ ഫാന്‍ ആയിപ്പോയി...ദേ ഇപ്പോള്‍ ആള് മുന്നില്‍..<br /><br />“അതെ ആ കസേര എന്റെയാ” ഞാന്‍ കൊച്ചിനോടു പറഞ്ഞു..<br /><br />“ആണാ..പേരെഴുതി വച്ചിട്ടൊണ്ടാ?”<br /><br />ങാഹാ അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ ശരിയാവില്ലല്ലോ..തെറ്റിയാല്‍ ഫാനും കടിയ്ക്കും.. കസേരേടെ കാലെപിടിച്ച് രണ്ടു കുടയല്‍..കൊച്ചാണെ <br />അട്ടയെപോലെ അപ്പഴും കസേരേല്‍ തന്നെ..മൂന്നാ‍മത്തെ കുടയലിനു കസേര എന്റെ കയ്യില്‍, കൊച്ചാണെ അപ്പുറത്തെ ക്യൂ‍ബിലും‍ <br /><br />താഴേയ്ക്ക് പോകാന്‍ ലിഫ്റ്റില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ദേ അനിയത്തി.. <br /><br />“എന്താടി ക്ലാസ് ഇത്ര പെട്ടെന്നു കഴിഞ്ഞോ?..ങാ വേഗം പോയിരുന്ന് പഠിയ്ക്ക്“ ഒരു ചേട്ടന്റെ പവറെടുത്ത് കുറച്ചു ഗൌരവത്തില്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു..<br /><br />“ശരിയേട്ടാ” [സ്വപനത്തില്‍ മാത്രമേ എനിക്കി മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റൂ :) ]<br /><br />അവളെ സെകന്‍‍ഡ് ഫ്ലോറില്‍ ഇറക്കി ഞാന്‍ വേഗം കഫെറ്റേരിയായിലേയ്ക്ക് നടന്നു..ഇന്നു സി.ഇ.ഒ വരുന്നതിനാ‍ല്‍ സദ്യയുണ്ട്...<br />അവിടെ നോക്കുമ്പോള്‍ നിലത്ത് മുഴുവന്‍ ഇല തന്നെ....ഇലയില്‍ ചവിട്ടാതെ ഉള്ളില്‍ കടക്കാന്‍ യാതൊരു നിര്‍വാഹവുമില്ല..അവസാനം രണ്ടുമൂന്നു എലേല്‍ ചവിട്ടി ഉള്ളി കേറി ഇരുന്നു. <br /><br />..ദേ അപ്പോ ഒരു ചേച്ചി വന്നു ഞാന്‍ ചവിട്ടിയ എലേല്‍ തന്നെ വിളമ്പി...ചെ ചെ...ഇതു ഞാന്‍ ചവിട്ടിയ എലയാ..മാറ്റിതാ‍...ഞാനിരുന്നു കരയാന്‍ തുടങ്ങി...<br /><br />എന്തു ചെയ്യാനാ അപ്പോഴേയ്ക്കും അലറാം അടിച്ചു...നിങ്ങള് ഷമി..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-8283083452233844348?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1733103983049323236.post-61654533382543174582007-09-15T23:08:00.000+05:302007-11-12T23:33:55.218+05:30അമ്മയുടെ ഇ-മെയിലുണ്ടായിരുന്നു ..വേഗം വീട്ടിലെത്തണമെന്നു. അതുകൊണ്ട് വേഗം എഴുന്നേറ്റു. പല്ലു തേയ്ക്കാനോ കുളിക്കാനോ നില്‍ക്കാതെ വേഗം വസ്ത്രം ധരിച്ച് പുറത്തെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും രാഘവേട്ടന്‍ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി പുറത്തു നില്‍ക്കുന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള യാത്രയായതിനാല്‍ “ഡ്രൈവര്‍ യൂണിഫോം“ എടുത്തിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ഫ്ലൈറ്റ് റോഡിനു പുറത്തിറക്കി കഴുകി കുട്ടപ്പനാക്കി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. <br /><br />നല്ല മഴക്കാറുണ്ട് ഇപ്പോഴും..രാത്രി മുഴുവന്‍ മഴയായിരുന്നു. റോഡെല്ലാം ചെളിക്കുണ്ടായി മാറിയിരിക്കുന്നു. രാഘവേട്ടന്‍ വേഗം ഫ്ലൈറ്റിന്റെ ഉള്ളില് കയറി..ആസ് യുഷ്വല്‍ ഒരു നിമിഷം നെഞ്ചില്‍ കൈവച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത് ഫസ്റ്റ് ഗിയറിലിട്ട് മുന്നോ‍ട്ടെടുത്തു. എയര്‍പ്പോര്‍ട്ട് റോഡിലേയ്ക്ക് ഒരു നൂറ് മീറ്ററുണ്ട് വീടിന്റെ അടുത്തു നിന്ന്. <br /><br />സമയം 7 മണി ആകുന്നതേ ഉള്ളൂ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ട് റോഡ് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു വാഹനങ്ങള്. ഇത്രയും തിരക്കിനിടയിലൂടെ വളരെ കൂള്‍ ആയി ഫ്ലൈറ്റ് ഓടിക്കാന്‍ രാഘവേട്ടനെ കൊണ്ടേ സാധിക്കൂ.<br /><br />“നമുക്ക് രണ്ടു ലിറ്റര് മണ്ണെണ്ണ അടിക്കണം” രാഘവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു. <br />“അത് നമുക്ക് ദൊം‌ലൂരു നിന്നടിയ്ക്കാം” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു<br /><br />പെട്ടെന്നാണ് മുന്നില്‍ ഒരു ടാറ്റാ മോട്ടോഴ്സിന്റെ പുതിയ ഒരു ലക്ഷത്തിന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് ബ്രേക്ക് ചവിട്ടിയത്. രാഘവേട്ടന് സമയോചിതമായി പെരുമാറിയതിനാല്‍ ഒരു കൂട്ടിയിടി ഒഴിവായി. പക്ഷേ എന്തു ചെയ്യാം പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷവന്നു നമ്മുടെ വാലിന്മേല്‍ ഒറ്റയിടി. ഓട്ടോ നിര്‍ത്തി ഡ്രൈവര്‍പുറത്തിറങ്ങി വന്നു ഫ്ലൈറ്റിന്റെ കീ ഊരിയെടുത്തു.<br /><br />“എന്‍ സാര്‍ ഏന്‍ മാഡതീരാ...“ അയാള്‍ വന്ന് രാഘവേട്ടനോട് ചൂടായി. പാവം ചൂടാ‍കാണ്ടിരുന്നാലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ‍. അങ്ങേരുടെ ഓട്ടോയുടെ മുന് വശത്തെ ചില്ലെല്ലാം പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അവസാനം ഒരു ആയിരം രൂപയില്‍ അങ്ങേരു സന്ധിയായി. ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ഡ് എടുത്തു കൊടുത്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഓട്ടോയില്‍ പോയി സ്വൈപ്പ് ചെയ്ത് സ്ലിപ്പുമായി തിരിച്ചു വന്നു. സ്ലിപ്പില്‍ സൈന്‍ ചെയ്തു കൊടുത്ത് ഞങ്ങള് യാത്ര തുടര്‍ന്നു.<br /><br />കോടിഹള്ളി എത്താറായപ്പോഴാണ് ആ നേരം കെട്ട നേരത്ത് ട്രാഫിക്ക് പോലീസ് കൈ കാട്ടിയത്.<br /><br />പോ: വെയറീസ് യുവര് യൂണിഫോം? <br />രാ : സര് വി വെറ് ഇന്‍ എ ഹറി ദാറ്റ്സ് വൈ <br />പോ: ആര് യു ഡ്രങ്ക്<br />രാ : നോ സര്‍ <br />പോ: ദെന്‍ ബ്ലോ റ്റു മൈ ഫെയ്സ്<br /><br />രാഘവേട്ടന്‍ ആഞ്ഞു ഒരു ഊത്താ‍യിരുന്നു. കാലത്തേ പല്ലു പോലും തേച്ചിരുന്നില്ല.പാവം നമ്മടെ പോലീസ്, ഒരൊറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു( മിക്കവാറും വാളുവയ്ക്കാനായിരിക്കും). ആ സമയം കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വേഗം മുന്നോട്ടെടുത്തു,<br /><br />ഇന്റല്‍ ഓഫീസിന്റെ അടുത്തുള്ള ബങ്കില് നിന്ന് മണ്ണെണ്ണയും ഫില് ചെയ്ത് പിന്നെ ദൊം‌ലൂര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി വച്ചു പിടിച്ചു<br /><br />ദും‌ലൂര് ഫൈ ഓവറില്‍ വച്ച് ഞങ്ങള് ടെയ്ക്ക് ഓഫ് ചെയതു. പതുക്കെ മേഘപാളികള് ക്കിടയിലേയ്ക്ക് നൂണു കയറി. മഴ മേഘങ്ങളായിരുന്നു ചെറുതായി മഴ ചാറിത്തുടങ്ങി. വേഗം വിന്‍ഡോസ് ഉയര്ത്തിവച്ചു ഏസി ഓണ് ചെയ്തു. നല്ല തണുപ്പ്...പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതി വീണു.<br /><br />കണ്ണു തുറക്കുമ്പോള് അമ്മ മുന്നിലുണ്ട്.<br />“ഡാ എഴുന്നേല്‍ക്ക് ദാ നിന്നെ കാണാന് രാഘവേട്ടന്‍ വന്നിരിക്കുന്നു”<br /><br />മുറ്റത്തു ചെന്നപ്പോളുണ്ട് അവിടെ രാഘവേട്ടന്‍ ഒരു കയ്യില്‍ മുഷിഞ്ഞ തോര്‍ത്തുമുണ്ടും മറ്റേ കയ്യില് തളപ്പുമായി<br />“തെക്കേ പറമ്പില് പണിക്കു വന്നതാ അപ്പോ മോന് വന്നെന്നറിഞ്ഞു. ഒന്നു കാണാന് വന്നതാ.. സുഖാണോ മോനെ” <br /><br />ശുഭം...ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ അന്ത്യം‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌<br /><br />--------------------------------------------------------------------------<br />കടപ്പാട്: സ്വന്തം ഫ്ലൈറ്റില്‍ നാട്ടില്‍ പോകുന്നതും അവിടെ വീടിനടുത്തു ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നതുമൊക്കെ സ്വപ്നം കണ്ട എന്റെ സഹമുറിയന്<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1733103983049323236-6165453338254317458?l=kadha-kalam.blogspot.com' alt='' /></div>sherlockhttp://www.blogger.com/profile/09027559143914231798noreply@blogger.com14