വിട

ഷൂസ് ധരിച്ച് മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. അനിയത്തിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങി തോളിലിട്ടു.എല്ലാവരോടും ഒന്നു കൂടി യാത്ര പറഞ്ഞു.അമ്മയോടുമാത്രം പറഞ്ഞില്ല. എങ്ങാനും എന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടാലോ?.വീടിനെ ഒന്നുനോക്കി. മനസില്‍ വിട പറഞ്ഞു...ഞാന്‍ പോവുകയാണ്....ഇത്രയും കാലം എന്ടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ഈ വീടു വിട്ട്....ഈ മണ്ണു വിട്ട്.....ഈ നാടു വിട്ട്..മറ്റൊരു പ്രവാസിയായി.

മ്യാവൂ ..മ്യാവൂ ...എവിടെയോ നിന്ന് എന്റെ കണ്ണന്റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

”നന്നായി വാ മോനേ” കൈക്കോട്ടു പിടിച്ചു തഴമ്പിച്ച കൈ കൊണ്ട് എന്നെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു രാഘവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

“സമയം കളയാതെ വേഗം ഇറങ്ങ്” അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു.

അച്ചന്‍ ഓട്ടോയിലോട്ടു കയറി.പിന്നാലെ ഞാനും.വീടിനു നേരെ നോക്കി ഒന്നുകൂടി കൈ വീശി. നനഞ്ഞ ചില്ലിലൂടെയുള്ള കാഴ്ച്ച പോലെ എല്ലാം അവ്യക്തമായിരുന്നു. സ്വതവേ സംസാരപ്രിയനായ അച്ഛന്‍‍ ഓട്ടോ റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തുന്നതു വരെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

ഒരു മണിക്കുറോളം വൈകിയെത്തിയ ട്രെയിനെ ഞാന്‍ മനസാ ശപിച്ചു..കുറച്ചു കൂടി വൈകാമായിരുന്നില്ലേ?

വെറുപ്പോടെ പടികള്‍ കയറി. അച്ഛനും കൂടെ വന്നു. ബെര്‍ത്ത് കണ്ടു പിടിച്ചു. വണ്ടി അനങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പുറത്തു കടന്നു. എന്റെ നേരെ കൈ വീശി. ആ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങുന്നുവോ? ട്രെയിന്‍ വേഗതയാര്‍ജിച്ചു.

ഇന്നലെ തിരക്കിട്ടു വാങ്ങിയ ഷൂസ് അപ്പോഴും കാലില്‍ കിടന്നു വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു...